‘’İçinde notlar olan küçük kurabiyelerle dolu bir çantam var. Onları bir restorandan çalmıştım.’’ diyor Marilyn Monroe Truman Capote’ye (A Beautiful Child*). Güney Sokak iskelesindeler, Marilyn makyajsız, saçları şifon bir eşarpla sarılı. Kimse onu tanımıyor. Tamamen anonim bir şekilde martıları besliyor. Martıları beslemeyi çok seviyor, bu nedenle kurabiyeleri çaldı. Kusursuz bir anonimlik içinde vitrinlere bakıyor, hiç kendine ait bir evi olmamış olmasıyla ilgili söyleniyor ve bir gün sahip olacağı evi hayal ediyor: ‘’Bir düzine sarkaçlı saat alıp onları bir odaya yan yana dizeceğim ve hepsinin birlikte tik tak etmesini sağlayacağım.’’
O öğleden sonra New York sokaklarında sıradan bir kadın dolaşır. Nehir boyunca, kalabalığın arasında, Truman Capote Marilyn’i görür. Gerçek olanı. ‘’Bir gün biri sana benim nasıl biri olduğumu, Marilyn Monroe’nun gerçekte nasıl biri olduğunu sorarsa.. ona ne cevap verirdin?’’ diye sorar bir noktada.
Yazar, onun çantasına bakarak yıldızın ötesini görmeyi başarır. Çantası, Marilyn’in kişiliğidir. Kurabiyelerle dolu çanta. Öyleyse varsayalım ki, her kadın için, çantalarında taşıdıkları dünya, onların kişiliğine denk gelir.
Ve sonsuz kişiliklerimizi gün yüzüne çıkaralım.
Doğuşundan (1997) neredeyse otuz yıl sonra, Baguette Re-Edition için Maria Grazia Chiuri, kendini çantalara bakmakla sınırlamıyor, Chiuri çantaları tersyüz ediyor.
Bu çantayı bugün tekrar piyasaya sürmek, versiyonlarını çoğaltmak, her kadının istediği gibi olabileceğini söylemektir: modeller yok, modelleri kendimiz yaratalım. Ama her şeyden önemlisi, moda yalnızca bir ürün değil, herkes için bir mesajdır; sadece bir arzu nesnesi değil, yayılan bir fikirdir: kişilik, güzelliğe galip gelmez, kişilik güzelliktir.
En büyük güzellik, en özgür olan: ışıltılı, sert, disiplinli, çılgın, gösterişli, kaotik, düzenli, fosforlu, eğri, abartılı, kaba, utanmaz.
Ve bu yüzden: biri sana benim gerçekte kim olduğumu sorsa, ne cevap verirdin? Baguette Re-Edition 2026.