Sancı

Writer: Naşide Sağlam

Date: 31/12/2021

PAYLAŞ

Mübaşirin adını seslenmesiyle daldığı düşüncelerden sıyrılıp; avukatıyla mahkeme salonuna doğru yöneldi. Duruşma salonunda yerlerini aldıklarında; karşıda, avukatıyla birlikte duran eşinin yüzüne baktı. Eşi, beklediği sonucu almak için sabırsızlanıyor, avukatının kulağına ha bire bir şeyler fısıldıyordu.

     Hakim iki tarafa da oturmasını söyleyip, dava taraflarının kimliğini zabıt katibine yazdırmaya başlayınca, nefes alamadığını hissetti; karanlık bir boşlukta aşağı düşer gibi oldu. Kulaklarından biri ani bir çınlamayla kapandı. Sesleri zar zor duyuyordu. Hakim yazdırmaya devam ediyordu. Dilekçe …boşanma…protokol…velayet …

Hakim, kendisine soru sorduğunda bilmediği bir ses cevap veriyordu sanki. Kabul etmişti, dilekçe ve protokoldeki tüm yazılanları… Öyle anlaşmışlardı eşiyle. “Gereği düşünüldü ” denildiğinde diğerleriyle birlikte ayağa kalktı. Düşmemek için eliyle masaya sıkıca tutundu. Karar verilmişti. Hayatıyla ilgili resmi cümleler söyleniyordu. Bahsedilen kendi hayatıydı ama başka birine anlatıyorlardı sanki.

       Duruşma salonundan çıktılar. Eşi, teşekkür ediyordu. Kendisine mi, avukatlara mı?.. Artık eski eşiydi… Kulakları uğulduyordu…

Tokalaşmalar yapıldı, iyi dileklerde bulunuldu… Son sözler, son yapılacaklar günlerce konuşulmuştu zaten… Fazla söze gerek yoktu…

      Avukatı, koluna dokundu:

” Nesrin Hanım, isterseniz cafede oturalım biraz. Kahve içelim “

” Olur, galiba tansiyonum düştü. Biraz otursam iyi olur.”

Cafeye geldiklerinde boş buldukları masaya yönelip, oturdular.

Nesrin, etrafına, cafedekilere bakıp:

“Boşanma davası için mi gelmişler ” dedi

“Yok ” dedi avukatı gülümseyerek ve devam etti:

 ” Hepsi değil ama herkes bir sorunun çözümü için burada”

Nesrin, derin bir nefes alıp verdi:

” Zor olacağını biliyordum ama bu kadar değil … Eşim yani eski eşim…O da etkilenmiş midir?.. Etkilenmemiştir… Biliyor musunuz avukat hanım? Galiba ben korkuyorum… Ne yapacağımı bilmiyorum… Nerden başlayacağım. Evet, doğru, insanın aklına ilk baba evi geliyor. Ama çocuklar var. İstemez onlar… Sanki bir yanım eksildi. Bir yanım kopuk, karanlık, belirsiz, çaresiz… Ama bir yanım… Bir yanım, garip bir şekilde ferahladı. Hafifledi… Nedir bu acaba?.. Avukat hanım, normal mi bu acaba? “

Avukatı, şevkatle ve gülümseyerek baktı ona:

” Nesrin Hanım, bir sonu yaşadınız. Bir geçmişi bıraktınız. Bir alışkanlığı, güvenilir gibi görünen bir limanı bıraktınız… Ama artık içinde olmadığınız bir hayatı da bıraktınız. Aynı zamanda yeni bir hayatın başlangıcını da yaptınız bugün. Sancılarını çekmeniz çok normal. “

         Uzun bir sohbetten sonra cafeden daha sonra da adliyenin kapısından çıkıp vedalaşmak için durdular. Nesrin, adliyeye bakıp:

” Bir son yaşadım burada …” dedikten sonra yüzünü çevirip karşıya baktı. Gözlerini kısarak, adliyeye ışıklarını vuran güneşe bakıp, gülümseyerek:” Ama yeni hayatımın başlangıcını da… Başaracağım… Başarmak zorundayım “

15 yıl sonra …

         Nesrin, TV ‘ de izlediği dizinin duruşma salonunda geçen boşanma sahnesini izlerken aklına kendi duruşması geldi. Boşanma davasına giren avukatını aramak istedi. Aradı:

‘” Avukat Hanım merhaba. Ben Nesrin… Boşanma davama girmiştiniz. Hatırladınız mı? Hani ağlayarak ofisinize, görüşmeye gelmiştim. “

“Nesrin Hanım! Merhaba… Hatırlamaz mıyım… Bir kadının, yeniden doğumuna tanık olmuştum. Hatırlamaz mıyım…”

PAYLAŞ