Page 70 - NYXmag_SAYI_022

Benim Adım Yok

Sokakta yaşayanların bir soyadı olmaz. Demek ki insanlar gün içinde karakter değiştiriyor.
Çoğunun adı da olmaz. Biz kediler aynı kalıyoruz.

Gerçi insanlar bu konuda oldukça çalışkandır. Daha Mahallede uzun zamandır oturuyorum. Gerçi
beni ilk gören "Tekir" der. Beş dakika sonra gelen "oturuyorum" demek de doğru sayılmaz.
"Pamuk." Ardından biri "Çomar" diye seslenir. Çomar
köpek adı değil miydi? İnsanlar bazen kendi koydukları Çünkü oturduğum yer sürekli değişiyor. Bir zamanlar
isimleri bile birbirine karıştırıyor. boş arsa vardı. Üç incir ağacı... İki dut...
Bir de kışın rüzgâr almayan köşesi... Orada yaşardık.
Neyse... Sonra bir sabah kepçeler geldi.
Ben dönüp bakıyorum.
Çünkü insanın bana hangi adı verdiği değil, elindeki İnsanlar ilginç...
poşetin içinden mama mı çıkacak, taş mı çıkacak; asıl Kendilerine ev yapmak için önce başkalarının evini
mesele o. yıkıyorlar. Sonra da "Doğayı çok seviyoruz." diyorlar.
Biz de yıkılan duvarın üstüne çıkıp onları seyrediyoruz.
İnsan denen canlıyı anlamak kolay değil. İnsanlar konuşmayı seviyor. Biz seyretmeyi.
Mesela aynı insan sabah işe giderken beni görünce Mahallede bir teyze vardı.
"Canım benim..." der, başımı okşar. Her akşam saat altıda çıkardı.

Akşam işten dönerken de... Saati yoktu bileğinde. Buna rağmen hiç şaşmazdı.
"Çekil önümden!" diye bağırır. Elinde yoğurt kovası... İçinde mama... "Gelin çocuklar..."
derdi. Biz de koşardık.

NYX
70